Elise was onderzoekster en publicist voordat de universiteit inkromp. Elise werd door het UWV zonder toelichting doorverwezen naar een groot reïntegratiebureau. Daar voelde ze zich onbegrepen; bovendien stonden de groepssessies haar niet aan, vond ze het ‘kleien’ niet relevant voor haar reïntegratie en waren de begeleiders niet gewend aan haar academische niveau. Zij tekende niets, bij het reïntegratiebureau en nam contact op met de ‘kiesjereintegrqatie-casemanager’. Deze stelde een specifiek reïntegratietraject op met Elise: een training bij specialisten om over de faalangst heen te komen waar ze last van heeft, en een coach om haar verder in te werken in de journalistieke wereld. Het grote reïntegratiebureau was beledigd omdat zij wetg wilde gaan, maar het UWV gaf snel mee met de beter aanpak. Elise had zowel het keuzerecht aan haar zijde, als met een met de ‘kiesjereintegratie-casemanager’ uitgekiend reïntegratieplan.

Wat als Elise wel had getekend bij het eerste, grote (en voor haar onpersoonlijke) reintegratiebureau? Dan had zij een klacht kunnen indienen, en een verzoek om bij een ander reïntegratiebureau aan de slag te gaan. Ook daar heeft zij recht op. De kosten-verplichtingen richting het eerste reïntegratiebureau zijn voor rekening van de uitvoeringsinstelling – de instelling had deze kosten kunnen voorkomen als hun casemanager beter naar Elise had geluisterd, en de rol van casemanager zo serieus had genomen als de kiesjereintegratie-casemanager.

Daarnaast drong elke WW-er gemiddeld aan op 5 vervolggesprekken van 1 uur, dus voor 20 mensen is dat 5 maal 20 = 100 euro. Voor 20 WW-ers dus 2.000 euro.
Voeg hieraan toe de kosten voor spreekruimte (10 m2) voor deze gesprekken: 20 mensen maal 5 uur per persoon maal 10 m2 maal 1 euro per 1 m2 is 1000 euro aan ruimte voor 20 WW-ers voor individuele gesprekken.
De PC-kosten zijn heel laag: een PC kost mij per jaar inclusief afschrijving ongeveer 300 euro, en hier maken gemiddeld per jaar 50 mensen gebruik van. Dus voor een klasje van 20 personen heb ik per jaar 20/50 maal 300 euro = 120 euro aan PC kosten.
Hoe ziet mijn verlies- en winstrekening er dus uit voor een klasje van 20 mensen?

Inkomsten
20 maal 5.000 euro = 100.000 euro

Uitgaven
- programma JOBS (5 dagen): 750 euro voor de consulent
- programma JOBS (5 dagen): 200 euro voor de ruimte
- gemiddeld 5 vervolggesprekken per WW-er: voor 20: 2.000 euro aan kosten consulent
- gemiddeld 5 vervolggesprekken per WW-er: voor 20: 1.000 euro aan kosten voor de ruimte
- PC kosten met internetaansluiting: 120 euro
totale uitgaven voor 20 WW-ers in reintegatie: 4.070 euro

Dat betekent dus dat ik op een groep van 20 WW-ers met deze aanpak 100.000 euro ‘vang’ en slechts (ruim) 4.000 euro aan kosten maak. Ik houd dus van de 100.000 euro 96.000 euro over! Zeer belangrijk is het om het aantal individuele sessies zo laag mogelijk te houden; u kunt bij mijn uitgavenstaatje zien dat individuele sessies, ook al zijn het er maar 5 per WW-er, de grootste kostenpost vormen! (zowel qua consulent-kosten als qua ruimtegebruik).

U begrijpt dat het een ongekend lucratieve business is. Uiteraard, uit die 96.000 euro moet ik een receptioniste betalen, iemand die de offertes schrijft, en de contributie aan branchevereniging Borea. Ik betaal ze ook goed voor een ‘keurmerk’ dat riching UWV garandeert dat mijn procedures ook goed staan beschreven.
Waar elders is het mogelijk om 96% van de omzet zelf te mogen houden?
En in werkelijkheid had ik 5.000 WW-ers, dat zijn 250 klasjes van 20, dus u begrijpt dat ik door het winnen van 1 aanbesteding van 5.000 WW-ers eem omzet van ca. 25 miljoen euro maak en daar bijna 24 miljoen euro marge aan over houd.

Vervolg
Met dit fantastische bedrag kon ik al snel overal in den lande vestigingen openen (huren natuurlijk, ik ga zo min mogelijk voor-investeren; en de consulenten nam ik aan op 6 maands of hoogstens 1 jaars-contracten – ook hier: zo min mogelijk voor-investeren). Daarmee kreeg ik ‘landelijke dekking’ – noodzakelijk om grote aanbestedingen te winnen. Vervolgens hebben wij met een paar andere grote bureaus van Borea het UWV zodanig bewerkt dat wij erop aandrongen dat de aanbestedingen hoog bleven: kleintjes en nieuwkomers werden aldus van aanbestedingen uitgesloten. De Minister en het UWV verkopen dit aan de buitenwereld door te zeggen ‘dat de markt transparant’ moet zijn – waarmee zij bedoelen: slechts een paar grote spelers overhouden. Het gebrek aan kwaliteit hebben wij goed afgeschermd door een ‘Borea keurmerk’ op te richten dat zeer procedureel is. Uiteraard mogen in het bestuur van Stichting Borea Keurmerk alleen bestuursleden zitten van branchevereniging Borea, en daar hebben leden een stem pro rato hun omzet, dus u begrijpt hoe grote jongens als El Cheapo hun macht hielden. U begrijpt nu hoe ik in een paar jaar tijd 100 miljoen euro heb verdiend!!!

Hoe ik er achteraf tegenover sta? Aan de ene kant heb ik absoluut geen spijt. Ik ben er multimiljonair van geworden, en ik ben trots op mijn ondernemingsgeest. Aan de andere kant: toen ik 100 miljoen bij elkaar had verdiend, kreeg ik er een beetje genoeg van. Ziet u, het is altijd hetzelfde spelletje. En het spelletje kan nog jaren voortduren! Want Minister De Geus en andere politici hebben er alle baat bij onder het tapijt te schoffelen dat er een tekort is aan werkgelegenheid. Tot vervelens toe blijven zij herhalen dat ‘iedereen die kan werken, ook aan het werk moet’ en dat het erg belangrijk is ‘dat mensen aan een baan worden geholpen’. Minister De Geus blijft bij Borea persoonlijk ‘Borea-certificaten’ uitreiken, terwijl hij elk contact met de andere branchevereniging, Phoenix, weigert. Als er al een slimme journalist is die erop wijst dat de ‘plaatsingsresultaten’ van El Cheapo en vergelijkbare bedrijven met 36% (36% vindt een baan binnen 2 jaar tijd) nauwelijks beter zijn dan ‘het toeval’ (want: in de 20 jaar ervoor vond – voordat de ‘hype’ reintegratie bestond – gemiddeld 34% een baan, zie het onderzoeksrapport ‘De uitkering van de baan’ van het SCP), fêteren wij Jet Bussemaker van de PvdA en enkele andere Kamerleden om vooral te benadrukken dat ‘reintegratie nog een jonge branche is’. En daarmee zijn alle fouten vergeven.

Af en toe heb ik nu last van nachtmerries: mijn geweten zegt mij dat ik veel goedgelovige werkzoekenden, die aan het einde van hun Latijn waren, in de steek heb gelaten om mijzelf te verrijken. Ik kan het verleden niet terugdraaien.....het geld dat ik verdien heb wil ik ook niet weggeven....maar iets in mij zei dat ik mijn verhaal moest opschrijven. Veel andere grote bedrijven van branchevereniging Borea zullen mij kwalijk nemen dat ik dit opschrijf, en mij bedreigen. Maar mijn adres is zeer goed geheim gehouden! Maar eerlijk is eerlijk: mensen, ga niet naar een grote ‘reintegratiefabriek’ zoals toendertijd mijn El Cheapo. Kom voor jezelf op, dring aan op een reintegratietraject met minstens 20 individuele sessies, met iemand van HBO of universitair niveau met veel levenservaring. Laat de broekjes van 25-30 jaar maar intercedent spelen bij een uitzendbureau. U verdient betere begeleiding!’



Met oprechte groet,

Pablo Escobar


100 voudig miljonair geworden met reintegratie’fabriek’ El Cheapo

PS: ik dank de site ‘kiesjereintegratie’ voor het publiceren van mijn verhaal.
Uiteraard dien ik, Pablo Escobar, juridisch te worden aangeklaagd als iemand aanstoot neemt aan mijn openhartige verhaal. De site is slechts de ‘uitgever’ die mijn verhaal publiceert”